Mijn schoondochter Joyce werkt al enige tijd bij de Amaliahof op Oranje Nassau’s Oord. Vorig jaar vroeg ze mij of ik het leuk zou vinden om daar met iemand te lezen. Het betrof een dame van 95 jaar die haar tijd in bed doorbracht en het op prijs zou stellen als er eens iemand kwam voorlezen.

In oktober vorig jaar had ik tijd om daar gevolg aan te geven. Ik ben niet bekend bij Oranje Nassau’s Oord, maar Joyce was er om mij voor te stellen aan mevrouw O. Een kleine fragiele dame die nog goed bij de tijd bleek te zijn. Zij vond het ‘enig’ zoals ze zelf zei, dat ik kwam lezen. De eerste paar keer vroeg ik haar, wat ze graag wilde horen. Ze had namelijk behoorlijk wat boeken om zich heen staan, iets wat mij veel plezier deed. Ik ben namelijk een leesgek en heb thuis ook veel boeken in mijn kast staan. Mevrouw maakte het echter niet uit, wat ik las, dus ik pakte een boek waaruit kennelijk al was gelezen. Na een uurtje zag ik dat mevrouw vermoeid was. Zo was het genoeg.

Boek van Hendrik Groen
Bij mijn volgende bezoek vond ze het prettig om wat psalmen te horen. Ik ben met het geloof opgevoed, dus dat was voor mij niet zo moeilijk zoeken. Ook de krant voorlezen bleek wel in de smaak te vallen. Ik kreeg de indruk dat de interesse van mevrouw niet zozeer meer bij de wereldpolitiek lag. Wel had ze veel gevoel voor humor en kleine anekdotes bevielen haar zeer. Dat bracht me op het idee, haar voor te lezen uit een boek dat ik net had gelezen: Pogingen iets van het leven te maken, door Hendrik Groen. Ik nam dat boek mee en vroeg haar of ze het leuk vond dat ik haar daaruit voorlas. Dat bleek een schot in de roos. Ik nam het boek steeds weer mee als ik naar haar toe ging en vroeg haar wat we gingen lezen, de krant of iets anders. Ze antwoordde dan meteen ‘Boek, boek!’.

Het klikte tussen ons
We hebben zo heel wat uurtjes samen doorgebracht. Ze lag soms als een klein meisje te giechelen in haar bed over de verhalen van Hendrik en had commentaar over alle toestanden in het verpleeghuis van Hendrik. Ik merkte wel dat ze snel vermoeide, maar ze wilde het uurtje wel graag volmaken. We hadden samen ook gesprekken over wat we vonden van het leven. Ze vertelde graag over haar jeugd en vroeg ook aan mij wat ik zo al had meegemaakt. Het klikte tussen ons. Het waren voor ons beiden heel plezierige uurtjes. Eind vorig jaar trof ik haar slapend aan. Ze is niet meer wakker geworden en overleed een week later. We zijn met de avonturen van Hendrik gekomen tot eind oktober.

Inmiddels had Joyce had ook voorgesteld aan mevrouw G. Zij was inmiddels 91 jaar geworden in december. Ik maak nog steeds regelmatig een klein praatje met haar. Ze heeft niet zozeer behoefte aan een uitgebreid bezoekje. Dat is haar te vermoeiend. Ze is een fervent puzzelaar en ik vind puzzelen ook heel fijn om te doen, daarin vinden we elkaar. Mevrouw vindt het wel leuk om soms wat over haar kinderen en kleinkinderen te vertellen en herinneringen uit haar jeugd komen ook wel eens voorbij.

Mijn leesuurtjes kregen een vervolg
Omdat mijn leesuurtjes afgelopen december waren vervallen, kreeg ik van Joyce een ander adresje door. Mevrouw O., ook 95 jaar en voor haar leeftijd nog bijzonder fit was op zoek naar iemand die af en toe met haar wilde kletsen. Eind januari leerde ik haar kennen en ik probeer haar nog steeds één keer per week een bezoekje te brengen. Het gaat haar niet om te worden voorgelezen, maar meer om wat te kunnen uitwisselen. Mevrouw leest graag en is nog bijzonder geïnteresseerd in de meest uiteenlopende onderwerpen. Mijn bezoekjes verlopen dan ook altijd heel plezierig. We kletsen heel wat af en er valt ook altijd wel wat te lachen. We hebben een prettige band opgebouwd en ik vind het altijd heel leuk om bij haar te zijn.

Ik ben altijd bijzonder getroffen door het feit, dat de cliënten die ik leer kennen, een eenzame indruk maken. Ze worden natuurlijk zo goed mogelijk verzorgd, maar persoonlijke aandacht is er weinig. En dat is nu net iets wat ieder mens zo nodig heeft. Zeker als je afhankelijk bent geworden van de zorg van anderen, wordt het leven er niet gemakkelijker op. Dan kan een lief woord en een handdruk al verschil maken.

Marie-José de Vreede.